^^ placida ^^

Estoy en pleno idilio con mi bici, y compruebo satisfecha que no soy la única. Mires por donde mires, la bici está de moda, y parece ser una consecuencia positiva de la crisis. En Nueva York, la gente pija está cambiando coches caros y contaminantes por Dutchbikes de estilo vintage. El suplemento Review de The Observer del 26 de julio dedica la portada y 9 páginas a la neobicicleta, y cuenta que en Londres van a gastarse unos cuantos millones de euros en adaptar la ciudad al tránsito ciclista e instalar un sistema de alquiler de bicis como en París. Stephanie Flanders puede ser un símbolo de los nuevos tiempos: es la editora de economía de la BBC, la mujer que ha explicado la crisis a los británicos. Tiene 41 años, es madre de un niño pequeño, y va todos los días a trabajar en bici con chaqueta, falda y bailarinas.

Dicen los plumillas de The Observer que las personas que pedaleamos somos el nuevo paradigma del estilo, y estoy de acuerdo. Siempre he pensado que una bici bien escogida embellece a la persona que la monta, y que la gente que va en bici (en general) es más atractiva que la que no lo hace. En Inglaterra se están enterando ahora de que la bici no es sólo cosa de "eco-freaks" y adictos al deporte, pero reconocen que "en Europa" siempre ha existido un chic ciclista.

Foto: www.cyclechic.co.uk

Me & my bike

Lo mío con la bici viene de largo: mi madre me enseñó a montar sobre las dos ruedas de una preciosa BH verde infantil, y aún recuerdo el momento, porque fue como volar. A los 14, cuando se pusieron de moda las odiosas "mountain bikes", me pedí una BH Bolero negra. Con aquella bici, que más tarde recibió el nombre de Plácida, me inicié en el ciclismo urbano con la ayuda de mi hermana. Ella también pedaleaba, conocía a gente de Kalapie, su primera bici de adulta se la habían montado en Zapatari y me enseñó sus rutas de Amara al centro. La Bolero se llamó Plácida por las sensaciones que me producía, y su banda sonora era En bicicleta, de La Buena Vida. En aquella época no era habitual el ciclismo urbano, y tenía que soportar que a cada momento algún garrulo me llamara "Indurain". En el 97 la dejé candada un par de días en la estación de autobuses y me la robaron. Me llevé un disgusto muy grande. Decidí que me robaban la bici pero no el nombre, y me puse Plácida ye-yé. A una amiga de mi hermana le di pena y me regaló una maravillosa Raleigh vintage. La bici es tan bonita que después se arrepintió, pero hay que decir que le he dado buen uso.

Desde hace unos meses, voy a trabajar en bici casi todos los días y sólo tardo siete minutos. Muchas compañeras y compañeros hacen lo mismo y guardamos todas las bicis juntas. Adoro la sensación de empezar el día sobre la Raleigh, deslizándome sin tocar el suelo. A la ida y a la vuelta, la bici activa la sangre y templa el espíritu. Por no hablar de la sensación de conducir al anochecer con el faro encendido, y saber que la energía pasa de tu cuerpo a la dinamo y de la dinamo a la bombilla.

Tendencias sobre dos... y más ruedas

Por suerte, desde aquellos años noventa en que apenas podías elegir entre una "mountain" y pocos modelos "de paseo", la oferta ha mejorado mucho, y ahora mismo hay bastantes opciones para conducir vehículos sin motor de dos o más ruedas. Por ejemplo las Brompton, unas bicis plegables de lo más prácticas. Son fáciles de reconocer por sus ruedas pequeñas y el manillar y sillín alargados, como si fuese la adaptación para adultos de una bici infantil. Las personas que las utilizan son como esos usuarios de Mac que aman sus máquinas, y dicen que la conducción de las Brompton es relajada y ajena a los piques estilo tour de Francia.

Un mundo de grandes posibilidades, sobre todo para quienes tienen hij@s, son las Bakfiets, cargo-bikes y triciclos, que te permiten llevar a tus retoños al cole de una forma "trendy" y para ell@s divertidísima. Están los Trikidoos, sencillos y prácticos; las versátiles Bakfiets, donde puedes meter cualquier cosa además de niñ@s; y por último los remolques, que te permiten llevar carga sin tener que adquirir una bici nueva. Los contras de estos vehículos: necesitas un sitio donde guardarlos, no sirven los días de lluvia (o al menos tanto como una bici normal) y son caros (aunque mucho más baratos que un coche).

Helena Boham-Carter en su Trikidoo

La Bakfiets

Remolque sencillo para transporte de niñ@s con protector de lluvia

El rollo fixed gear no tiene (casi) nada que ver con las bicis que hemos visto hasta ahora, y sí quizá con otras tribus acrobáticas como la gente de las BMX y del skate. Yo no sabía que existía hasta que una fixie vino desde Barcelona a vivir en nuestro garaje. Son bicis de velódromo, de piñón fijo y que casi no tienen frenos (el freno no es a contrapedal, pero hay que evitar que los pedales giren para frenarla), y por lo que he podido comprobar, a fuerza de hacer trucos y virguerías, se caen a cachos casi tanto como los patinetes. Me quieren hacer de esta secta pero yo no lo veo. Para mí la bici es transporte, no autosuperación. Aunque viendo estas fixies japonesas, tampoco me importaría que me regalaran una! ;-) En el blog perros callejeros suben regularmente información fresca sobre esta nueva forma de ciclismo.

A mi lo que realmente me va son las ladies vintage dutch bikes. La bici vintage existe desde que existen las bicis viejas, pero últimamente se ha sofisticado hasta alcanzar las más altas cotas de pijismo. Se fabrican bicis nuevas de apariencia antigua que cuestan una pasta, y las auténticas también son objeto de deseo y por tanto de mercado. Lovely bicycle! es un magnífico blog en inglés sobre bicis vintage, escrito desde una perspectiva tan refinada estéticamente como no comercial. Les dejo con los consejos de su autora (torpemente traducidos) para elegir "una bici preciosa":

Cuando la utilidad y el romanticismo coexisten no a pesar el uno del otro sino que son causa y a la vez efecto, estamos ante una bici preciosa.

Una bici preciosa no sólo es bonita por sí misma, sino que además te permite verte guapa cuando la conduces.

Estas son las características que debe cumplir una bici para poder usarla a diario, con cualquier tipo de ropa (incluidas faldas, trajes de ejecutivo, ropa formal y tacones altos).

Posición relajada: las bicicletas están hechas con distintos tipos de cuadros. Una bici de "cuadro relajado" es aquella cuyo "tubo del sillín" está ligeramente inclinado, y cuyo manillar es más alto que el sillín. Esto permite a la ciclista tener la espalda recta, en lugar de inclinada hacia adelante. La posición recta es más relajada, permite observar mejor y a la vez ser más visible.

Cuadro en forma de U: Además de su aspecto elegante, el cuadro en forma de U es la forma más có

Etiquetas: bici, chic, vintage, tendencia, fixedgear, fixie

Hacer punto se ha convertido en tendencia global, por varias razones: la gente está cansada de los productos fabricados en masa, y aumenta la demanda de objetos únicos, hechos a mano. Al mismo tiempo, cada vez hay más gente dispuesta a fabricar esos objetos con sus propios medios, a volver a hacer cosas con las manos. Además, es un consumo más ecológico y responsable, y reduce el estrés.

Las tiendas de lanas son un clásico (bastante pop) de nuestra infancia. Además de tiendas eran pequeñas escuelas y centros sociales donde las mujeres se juntaban a charlar y compartir conocimientos sobre punto, crochet y quién sabe qué más. Muchas de ellas desaparecieron, pero a las supervivientes parece no irles del todo mal. Algunas hasta se han reinventado, como ’Los tres botones’, desde ya una de mis tiendas favoritas del barrio. Su dueña, Ana Loreto Martín ha inventado la etiqueta "made in San Sebastian" para sus creaciones: preciosas gorras y cuellos que también vende en internet. La tienda física es muy pequeña, y no da para un parque de atracciones como ’The Bobbin’, pero se le da un aire, y lo interesante es que existe también en internet. Personalmente, me da un poco de pereza ponerme a hacer punto, pero estoy a favor de que la gente tricote.

Etiquetas: tricot, punto, downshifting, consumo

Soy un poco pesadita con esta galería del centro donostiarra, lo sé. No tengo acciones ni nada que ver en la dirección artística, pero colaboro en la difusión de sus novedades, y ellos a cambio me organizan fiestas de cumpleaños y me cuidan en las inauguraciones.

El 19 de julio se abrió una de las expos más exitosás de la galería hasta la fecha: Friestail, de las street-artistas Savage Girl, Yubia y Meri Princesita. No voy a ponerme a criticar su trabajo sobre todo porque no tengo ni idea de arte, pero decir que me encantan las estrellas de cinco puntas de savage, sus vírgenes, y que en el conjunto de las obras de las 3 haya mucho rosa, mucho corazón, también calaveras y otros iconos, como en los envoltorios de compresas, tal y como alguien apuntó maliciosamente.

Lo que nadie puede negar es que las artistas se lo han currado: además de obras que a muchas nos gustaría colgar en las paredes de nuestra casa, también nos ofrecen objetos más asequibles pero igual de seductores, como camisetas, chapas, pegatinas, y otros objetos como un donut de lana, un gato chico customizado...

Que no se me olvide comentar que también el 19 de julio, simultáneamente se inauguró otra expo en el espacio anexo de la galería, en la parte de atrás. Es un espacio muy pequeño, pero que casa muy bien con la expo de Ignacio J. Bas comisariada por Maialen Arranz.

Etiquetas: parafernalia, galeria, arte, donostia, stree-art

Tendentzi berrien inguruan informazio iturri gisa erabiltzen dudan What's next blogan sare sozial berri batzuen berri izan dut, eta egia esateko, ikaratzeko modukoa da. Tendentzia berri honen izena shopcasting da, erosketen retransmisioa antzeko bat adierazten du.

Bereiziki emakumeei zuzendutako sare sozialez ari gara, eta sare sozial horiek eratzeko erabiltzen den aitzakia, edo erabiltzaileak batzen dituen gaia, moda eta erosketak dira. Ikerketen arabera, Erresuma Batuko emakumeen zaletasunik handiena erosketak egitea da, eta horretan ematen dute emakume gehienek euren denbora librea. Gainera, esaten dute emakumeak erosketak egiterakoan gehiago fidatzen direla lagunen aholkuekin dendariak edo estilistak ematen dituztenekin baino. Bi elementu horiek lotuta, modaren inguruko interneteko sare sozialak ondorio logikoa dira.

Hasieran facebook plataforman ikusi zen tendentzia honen potentziala: aplikazio txikien bidez, erabiltzaileek modaren inguruko iritziak eta aholkuak konpartitzen zituzten; orain, bereiziki horretarako web-guneak sortu dituzte, eta arrakasta izugarria izaten ari dira Erresuma Batuan eta Amerikako Estatu Batuetan. Horren adierazle aipagarriena Osoyou.com plataforma da. Iazko udazkenean sortutako sare sozial honek 11.000 erabiltzaile ditu dagoeneko. Erabiltzaileek profila osatu eta arropa erosteko aukera dute. Baina ez hori bakarrik: arropa ezberdinak aukeratu eta "outfit" edo arropa konbinazio ezberdinak sor ditzakete, beste erabiltzaileekin konpartitu eta haiek iritzia eman dezaten, panpin "rekortableen" antzera.

Badira ere modaren ikur diren erabiltzaileak, emakume famatuak noski. Bisita gehien dituen profila Kate Mossena da, eta bigarrena Vicky Bekhamena. Hor daude ere Dita Von Teese, Amy Winehouse eta Beyonce. Tendentzia indartsua dirudi, Erresuma Batuko denda-kate handiak Osoyoun daudelako, eta sare sozial hauen atzean moda aldizkariak daudelako ere. Osoyou, ingeleseko Oh, so you! esanmoldetik dator, "hain zu" edo "zure estiloa" esan nahi du. Euskaraz, Dejavuko Nagore Telleriak esaten zuen moduan, "oso zu" bezala itzuli daiteke! ;-)

Thisnext. com antzeko toki bat da. Han, arropaz gain, altzariak eta beste objetu batzuk ikusi eta eros daitezke. Beldurrik handiena ematen duen atala hau da, Google maps-en bidez unean bertan nork zer erosi duen adierazten duen aplikazioak. Nazkagarria da generoaren industriek (arropa kateak, kosmetiko etxeak, zirugia, aldizkariak...) nola ari diren bipuntuzero herramintak erabiltzen euren mesederako. Pena ematen dit, internet aparteko aukera delako emakume askorentzat gauzak ikasteko unibertsitatera edo beste inora joan gabe, aukera izugarriak ematen dituelako gauza berriak egiteko, eta horren ordez kontsumoaren eta modaren gora-behera zentzugabeekin liluratu nahi gaituzte! ai ama! gu ere bukatuko dugu horrelako tokietan deboratxoa galtzen?

→entzun artikulu hau Dejavuko fonotekan

Etiquetas: osoyou, sare_sozialak, emakumeak, kontsumoa

Zapatuan, martxoak 1, ireki zen Parafernalia galeria Donostiako Sanchez Toca kalean (1. zenbakian). Lehenengo erakusketa osatzeko, bi izen: Imanol Azpiroz margolaria eta Javi Cobo argazkilaria. Bien lanen arteko kontrasteak emaitza bikaina eman zuen, eta bertara hurbildu ziren lagunei asko gustatu zitzaizkien bi artisten lanak. Gainera, katering paregabeaz gozatzeko aukera izan genuen, A fuego negroko Aitor eta Amaiak prestatu baitzuten janaria: gazpatxoa urdaiazpiko malutekin, patata-tortila, arrozesnea mango eta mentarekin eta txokolate mousa, mmmmm.... zoragarria! ;-D

Parafernalia galeria Mikel Arbizaren proiektu berria da artearen eta kaleko kulturaren esparruan. Artelanak saltzeaz gain, skate taulak, street-art egiteko materiala, arropa eta diseinuzko jostailuak egongo dira eskuragai.

Etiquetas: artea, galeria, parafernalia, donostia

Irailean iragarri nuen kolaboratzaile bezala hasiko nintzela Euskadi Irratiko Deja vu programan. Ia lau hilabete pasa dira, eta poz-pozik nago esperientziarekin. Nik egiten dudan tartea "tendentzieroa" du izena (hortik blog honen gaien artean sartu dudan kategoria) eta egia esateko arazotxoak ditut "tendentzia" kontzeptuarekin, inoiz uhinetan esan dudan bezala: ez dut tendentzietan sinisten, gauzak saltzeko estrategia direla uste dudalako. Horregatik, mintzagai ditugun tendentziak dohanekoak izan daitezen saiatzen naiz, teknologia berriak, feminismoa eta musika oinarri hartuta.

Duela aste batzuk ezkeroztik, programaren web orria jarri dute martxan. Irratsaioaren osagarri ezinhobea dela iruditzen zait, audio artxibo ugari baitago, euskal blogosferaren aurkibide zabala, eta beste hamaika kontu. Toshiro kolaboratzailearen tarteak entzuten orduak pasa ditut; ondarrutar hauek mundialak dira! Zenbat barre egiten duen Nagorek Toshirorekin! ;-D

Tendetzieroa entzuteko aukera ere badago, Fonoteka atalean, Yoko Ono, Downshifting, Hiri infiltrazioak, Britney Spears eta Paulee rap abeslariari buruzkoak, besteak beste. Ez daukat podcast egin beharrik, hau zortea! ;-)

Janari eta garbiketa gaien bilketa Hernaniko Biteri kulturetxean

Urtarrilaren 31 arte janaria eta konpresak biltzen ari dira Euskal Fondoarekin harremanak dituzten 60 udalerrietan Tindoufeko saharar errefuxiatuen kanpamenduetara eramateko. Iaz "Otsailak 27" kanpamenduan 4 egun eman genituen Saharako Emakumeen Batasun Nazionalak antolatutako V. Kongresuan. Bidai hori egin eta gero, gabonetako kanpaina honek esanahi berria dauka niretzat. Sahararrak ezagutzea, eta bizi duten bidegabekeria eta egoera latza aurrez aurre topatzea, esperientzia erabakigarria izan zen.

Marokiar okupazioa ezkeroztik 30 urte pasa eta gero, nazioarteko laguntza murrizten ari da, egoera politikoa ez dirudi onerako bide erraza duenik, eta janari eta beste gaien falta ikaragarria dago. Iazko karabanak 250 tona janari bildu omen zituen. Aurtengoan kopuru hori gainditzea da helburua, eta biltzen ari diren gaiak berriz, honakoak:

• Azukrea
• Arroza
• Dilistak (lentejak)
  
• Konpresak
• Atun latak
  
  

Etiquetas: sahara, rasd, errefuxiatuak, koperazioa, elkarkidetza

Zer da downshiftina? Oso erraza, murrizketak egitea. Downshiftina edozein alorretan aplika dezakegu: adibidez tabakoaren downshiftina, estresaren downshiftina, baina downshiftin guztien ama kontsumoaren downshiftina da, azkenfinean denak hartzen dituelako barne. Horrela, kontsumo etikoaren aldeko web orrietara iritsi nintzen, eta han unibertso berri bat topatu nuen: Freegan, Sindinero.org, Dohaineko dirua, oinarrizko errenta, denbora bankuak, banketxe etikoak… Nahi baduzue, gutxi batzuk ikusiko ditugu.

Freegan: Freeganak Estatu Batuetan bizitzeko estrategia alternatiboak erabiltzen dituzten pertsonak dira. Estrategia horien oinarria ekonomia konbentzionalean parte hartze mugatua izatea, eta ahalik eta baliabide gutxien kontsumitzea da. Freeganak esaten dute hasieran produktu zehatzei boikota egiten hasi zirela, baina denborarekin konturatu zirela arazoa ez dela enpresa txar batzuk daudela, baizik eta arazoa sistema ekonomiko osoa dela, eros ditzakegun produktu gehienak eragin kaltegarriak dituztelako giza eskubideetan, ingurumenean, eta animalietan. Horrela, produktu jakin batzuk erosteari utzi ezean, ahalik eta produktu gutxien kontsumitzen saiatzen dira. Neurrigabeko kontsumoaren aurrean, freeganak hauxe proposatzen dute: elkarrekikotasuna, eskuzabaltasuna, kooperazioa eta askatasuna.

Freegan hitza free (aske) eta vegan (beganoa) hitzen arteko nahasketa da. Beganoak animalietatik sortutako produktuak kontsumitzen ez dituzten pertsonak dira. Ez dute ez haragirik, ez arrainik (begetarianoak bezala), ez eta esnerik edo arrautzik jaten. Animaliekin saiatuak izan diren produktuak ere ez dituzte kontsumitzen. Freeganak oraindik haratago doaz, eta eragin gehiago hartzen dute kontuan, tartean lantegietako esplotazioa, airearen eta uraren kutsadura, komunitate indigenen lekualdatzea e. a.

Filosofia horri jarraiki, freeganak bizitzeko hainbat estrategia dituzte: Horietako bat da zaborretatik gauza erabilgarriak biltzea (dumpster diving). Beraiek esaten dute kontsumo-gizarte honetan, pertsonak zakarrontzira botatzen dugunarekin bakarrik bizitzeko gai izango ginakeela, eta agian arrazoia dute. Horrela, lantegietako, hoteletako edo bulegoetako zaborretara jotzen dute gauzak biltzeko. Eta uste genezakeenaren kontra, biltzen dituzten tresnak benetan erabilgarriak, seguruak eta garbiak dira: bizikletak, bideoak, diskak, arropa, musika instrumentuak, janaria eta edaria, altzariak, jostailuak… denetatik. Horrela tresna horiek zabortegietara eraman ditzaten ekiditen dute, eta bigarren bizitza ematen. Tresnekin truke merkatuak egiten dituzte, beti ere gauzak diru-truk saldu gabe.

Garraioari dagokionean, freeganak automobila ekiditen saiatzen dira, eta horren ordez trenetara salto egiten dute, auto-stopa praktikatzen dute, eta oinez, bizikletaz eta patinetean mugitzen dira. Freegan batzuk autoa erabiltzen dute, baina motorra aldatzen diote, eta diesel autoak greiselean bihurtzen dituzte. Greisela olio begetala da, normalean sukaldeetan erabilitako olioarekin egina. Bolondres taldeak daude, jendeari laguntzen diotenak diesel motorrak greiselerako egokitzen.

Lo egiteko, freeganak eraikinen okupazioa aldarrikatzen dute. Beraientzat, pertsonen beharrak jabetza titulu abstraktuak baino garrantzitsuagoak dira. Abandonatutako eraikinetan sartu eta bertan komunitate bizitza antolatzeko aldekoak dira. Hirietan ere hortu eta lorategi kolektiboak zabaltzen dituzte, eta landatzen dutena jaten dute, denboraldiaren arabera.

Freeganentzat, lana egitea sistema ekonomiko esplotatzailearen konplizea izatea da. Horrela, ahalik eta enplegu gutxien izaten saiatzen dira, eta horren ordez familiarekin egoteko, bolondres bezala lan egiteko eta politikoki antolatzeko denbora daukate. Diotenez, euren bizitzen gaineko kontrola hartzen dute, eta ez dira inoren morroi.

Sin dinero.org: Bartzelonan eta Madrilen finkatutako taldea da, eta web orri bat dute dirurik gabe bizitzeko aholkuak emateko eta euren filosofia zabaltzeko. Beraien esanetan, kontrolik gabeko kontsumismoan murgilduta gaude: hainbeste duzu, hainbeste balio duzu. Hipoteka gero eta garestiagoak, umeen eskolaren kuotak, autoaren letrak, eta opor exotiko eta itsusiak... Kaka-pilo guzti hori aurrera eramateko osasuna kentzen diguten enpleguen morroi bihurtzen gara, eta enpresen irabaziak handitzen ditugu.

Web honetan proposatzen dutena zera da:

• Aholkua: bizitzako egoera zehatzak konpontzeko, profesionalak kontratatu beharrean, foru eta chat guneak proposatzen dituzte informazio egokia izan dezagun.
• Norbere buruaren mantentzea: elikagaiak landatzea, eta tresnak birziklatu eta konpontzea. Badira aholkuak ere jaboia, hortzetako pasta, garagardoa, yogurra, eta mila gauza gehiago guk geuk ekoizteko, Robinson Crusoe bezala. Entxufeak konpontzen ikasi, erruberak aldatzen…
• Formazioa: norbere kabuz ikastea, autodidakta izatea, eta dohaineko unibertsitatea edo unibertsitate pirata.
• Aisialdia musutruk: arte eta kulturaren zirkuito alternatiboak, dohainekoak noski; zine-klubak, museoak, kontzertuak, mendi-irteerak… Liburuak erosi ezean liburutegietara jotzea.

... leer más

Etiquetas: downshifting, kontsumo, etikoa, ingurumena, lana, dirua, pobrezia

Gerra hitz zatarra behin eta berriro entzuten ari garen egun hauetan, Battiatoren bandera txuria astindu eta Yoko Onori buruz hitz egiteko gogoa sartu zait. Artista japoniarra beti izan da bakearen defendatzaile sutsua, eta oraindik jarraitzen du, bere lanaren bidez eta egiten dituen adierazpen publikoetan ere. Azkena, Birmaniako monjeei helarazitako mezua.

Yoko Ono ezaguna da John Lennonen alarguna izateagatik. Paradisuaren galera Evaren errua izan bazen, The Beatles taldea banatzea Onoren errua izan zela sinistu du jende askok urtetan. Cherchez la femme, esaten dute frantsesek. Hori ez da misoginia, ez horixe. Ono, horretaz jabeturik, Yes, I'm a witch izeneko diskoa kaleratu du aurten. Azken urteetan konposatu eta grabatu dituen abestiak hartu, eta egungo musikariei bidali dizkie haiek bertsio berriak egiteko. Horrela, Ono eta hainbat talderen nahasketa bitxiak biltzen dituen diskoa sortu dute, freskoa eta borobila. Bernahasketak egin dituzten artisten artean, Peaches, Le Tigre, Flaming Lips, Antony and the Johnsons, Spiritualized, e.a.

Horrez gain, eta agian Yes, I'm a witch proiektuak izan duen harrera onari esker, Open your box izeneko bigarren argitalpena egin du Onok, birnahasketa gehiagorekin. Azken hauek, 2001 urtea ezkeroztik Pet Shop Boys, Felix Da Housecat, Basement Jaxx eta Danny Tenaglia bezalako artistek egindako nahasketak biltzen ditu. Aipagarria iruditzen zait artista hauek guztiak Onoren kantak bernahastu eta diskoetan parte hartu nahi izatea, dudarik gabe artista japoniarra miresten dutelako, eta Yes, I'm a witch deklarazioan babestu nahi izan dutelako, zor zaiona aitortuaz.

Artearen eremuan, jende gutxik daki Yoko Ono artista garrantzitsua zela John Lennon ezagutu baino lehen. 60ko hamarkadako abagoardietan parte hartu zuen, Fluxus taldearekin batera, eta punk mugimenduaren aitzindaria izan zen. Duela gutxi Gasteizen eta Bilbon izan diren erakusketatan (Switch on the power Gasteizko Montehermoson, eta Kiss Kiss Bang Bang Bilboko Arte Eder museoan, biak ere Xabier Arakistain komisario zutela) Yoko Onoren bideo-lanak ikusteko aukera izan dugu.

Montehermosoko erakusketan, Onochord mezuaren inguruko dokumentalak bereiziki hunkitu ninduen. Orduz geroztik linternatxoa hartu eta Onochord mezua egiten dut noizean behin, adibidez Saharako kanpamentuetara iritsi nintzenean. Ikusi bideoa eta ulertuko duzue:

Kiss Kiss Bang Bang erakusketa ezinhobean berriz, Onoren Cut Piece performance famatua ezagutzeko parada izan genuen. Bi telebista pantaila handietan performance bera ikusi zitekeen, lehena 1965 urtean New Yorkeko Carnagie Hall aretoan egina Vietnameko gerra salatzeko, bigarrena 2003an Parisen eta Irakeko gerraren aurka. Ikusleak eszenatokira igotzen dira eta artazi batzuekin Onoren arropa mozten dute (ohial zatia posta-txartel bat baino txikiagoa izan behar da). Artista ez da ia mugitzen, baina arropa mozten duten pertsonek eragiten dizkioten sentimenduak bere aurpegian ageri dira. Azkenean, biluzik geratzen da.

Oharra: Goian ipini dudan bigarren bideoa ikusle batek grabatua dirudi, eta ez da performance osoa ikusten.

Onok bakearen alde eta gerraren kontra beste hainbat ekimen egin ditu azken urteotan. Adibidez, 2003an Londreseko Picadilly Circus plazan publizitate panel handi bat alokatu zuen "Imagina ezazu jendea bakean bizitzen" leloa zabaltzeko, eta egunkarietan ere "Irudikatu bakea... 2003ko udaberria" mezua ezarri zuen.

Wikipedian diotenez, Onoren obra gehiena honako gaien ingurukoa da: pentsamendu askatasuna, bakea, sexismoaren, arrazakeriaren eta homofobiaren salaketa, eta eguneroko gauza txikiek eragiten dizkiguten sentsazio handiak. Bere artearen ezaugarririk aipagarriena eragin handia lortzeko erabiltzen duen baliabide ekonomia da. Aurretik landutako elementuak berreskuratzen ditu lan berrietan, moldatuaz eta esanahi berria emanaz.

Yoko Onok 74 urte ditu, baina nik esango nuke inoiz ez dela hain gaztea izan. Yoko maitea: WE-LOVE-YOU.